|
Bezpośrednią inspiracją do świętowania rocznicy poświęcenia kościoła
(księgi liturgiczne nie mówią o poświęceniu kościoła, lecz o jego
dedykacji) było żydowskie święto Chanukka. Każdego roku Żydzi świętowali
wspomnienie oczyszczenia i poświęcenia świątyni Jerozolimskiej przez Judę
Machabeusza po zwycięstwie nad Syryjczykami w 165 roku przed Chrystusem.
Starożytne świadectwa potwierdzają, że już w IV i V wieku dedykowano
wznoszone kościoły Chrystusowi i różnym świętym. Dzień dedykacji kościoła
nazywano dies natalis, czyli dzień jego narodzin. Najstarsze świadectwa
mówią o dedykacji bazylik Męczenników i Zmartwychwstania 13 września 335
roku w Jerozolimie. Natomiast Martyrologium Hieronima wspomina o święcie
narodzin bazylik rzymskich: Matki Bożej (5 sierpnia), św. Piotra w
Okowach (1 sierpnia), św. Michała (29 września) i św. Wawrzyńca (21
listopada). Rocznica poświęcenia kościoła była zwykle okazją do
wspomnienia świętego, któremu kościół dedykowano. Znacznie później, bo w
XI wieku, dokonano dedykacji bazyliki św. Jana na Lateranie (9 listopada)
i bazylik św. Apostołów Piotra i Pawła (18 listopada).
Według odnowionego po Soborze Watykańskim II Kalendarza Rzymskiego
szczególne znaczenie w liturgii posiada poświęcenie diecezjalnego
kościoła katedralnego, jako pierwszego i najważniejszego kościoła w
diecezji. Kościół katedralny jest bowiem kościołem biskupa diecezjalnego.
Stąd rocznica poświęcenia tego kościoła obchodzona jest w całej diecezji
jako uroczystość. Natomiast rocznice poświęcenia poszczególnych kościołów
parafialnych są obchodzone jako uroczystość parafialna.
Na podstawie modlitw mszalnych dedykacja kościoła jest świętem Pańskim i
świętem Kościoła rozumianego jako wspólnota wierzących w Chrystusa.
Budynek sakralny przedstawiony jest jako „święte miejsce”, „dom
modlitwy”, „przestrzeń służenia Bogu”, „dom świętej obecności”,
„widzialny gmach”, w którym Bóg otacza opieką swój lud pielgrzymujący do
Niego. Kościół zbudowany przez człowieka jest miejscem zgromadzenia
liturgicznego, czyli miejscem, w którym gromadzi się Kościół wspólnota,
aby sprawować liturgię. Widzialny budynek jest znakiem wspólnoty,
świątyni zbudowanej z żywych kamieni, którymi są wszyscy ochrzczeni.
Prefacja mszalna podkreśla, że nasze ziemskie świątynie są obrazem
Kościoła, Oblubienicy Chrystusa, która nieustannie uświęcana przez
sprawowanie i uczestnictwo w liturgii pielgrzymuje do pełni chwały, którą
osiągnie w niebieskim Jeruzalem.
ks.
Dariusz Kwiatkowski
Opiekun 63 |
