Diecezja Kaliska - Program duszpasterski Diecezji Kaliskiej w roku 2010

CZĘŚĆ PIERWSZA

BĄDŹMY ŚWIADKAMI MIŁOŚCI

Ostatni rok w pięcioletnim programie duszpasterskim w Polsce (2006-2010) wyraża się w sformułowaniu: „Bądźmy świadkami Miłości". Program ogólnopolski jest podstawą dla programu duszpasterskiego Diecezji Kaliskiej w roku 2010.

Program nasz rozszerzamy, włączając w niego „Rok Kapłański" ustanowiony i określony odnoścnie jego celu i zadań przez Ojca Świętego Benedykta XVI.

Sens sformułowania hasła: „Budźmy świadkami Miłości"

1. Miłość w haśle programu została napisana przez duże „M". Jest to Miłość Boga; Miłość, która jest imieniem Boga; Miłość, którą jest Bóg. „Bóg jest Miłością" (J 4,8).

Bóg jako Miłość objawił się najpełniej w Chrystusie. Trzeba zauważyć podwójny aspekt tej Miłości: jeden we Wcieleniu, drugi w męce i śmierci na Krzyżu.

We Wcieleniu BógMiłość dał siebie ludziom, stając się w swoim Synu człowiekiem, Bogiem - człowiekiem.

W męce i śmierci na Krzyżu Bóg-Miłość odkupił i zbawił ludzi, którzy, grzesząc, wzgardzili Jego Miłością. W męce i śmierci na Krzyżu Bóg objawił się jako Miłość miłosierna. Człowieka, który zasłużył na potępienie, Bóg nie pozostawił sobie samemu, nie potępił go, lecz pochylił się nad nim, podniósł z upadku i przywrócił do godności swojego przybranego dziecka.

2. Program duszpasterski wzywa, abyśmy byli i stawali się świadkami Miłości Boga, Miłości miłosiernej.

Aby być świadkiem, trzeba uprzednio stać się uczniem. Trzeba uczyć się Miłości, którą jest Bóg. Trzeba Boga poznawać jako Miłość, Miłość miłosierną. Prowadzone od lat w naszej Diecezji Misje Miłosierdzia Bożego pokazują, jak wielkie ma to znaczenie.

Ludzie lękają się Boga jako Sędziego sprawiedliwego, który zna wszystkie czyny człowieka: za złe karze, za dobre nagradza. Lęk ten niekiedy zamyka ludzi i oddala ich od Boga. Natomiast otwierają się w swojej prawdzie i lgną do Boga, gdy Go poznają jako Miłość miłosierną, która ich kocha, której zależy na nich, która chce im przebaczyć i obdarować pełnią szczęścia (Niebem).

Uczeniu się Boga-Miłości będą służyły: kazania, homilie, rekolekcje, misje i w sposób szczególny katecheza.

3. Ucząc się Boga-Miłości miłosiernej, przygotowujemy się do pełnienia zadania nauczyciela wobec wszystkich, z którymi żyjemy, spotykamy się, pracujemy. Mamy wszystkim głosić Boga, który ich kocha. Trzeba nauczyć się opowiadać współczesnym ludziom o Bogu-Miłości miłosiernej. Zadanie to należy pełnić słowem. Jednak słowo nie wystarczy. Słowo winno znajdować poparcie w życiu nauczyciela. Potrzebne jest świadectwo w ścisłym znaczeniu. Trzeba żyć Bogiem-Miłością miłosierną. To życie - świadectwo wyraża się w bezgranicznym zaufaniu Bogu w każdej sytuacji, w przylgnięciu do Boga, w kierowaniu się we wszystkim Jego wolą, w stawianiu Boga wszędzie i zawsze na pierwszym miejscu.

Takie świadectwo jest łaską, którą daje Bóg. Bóg nie odmawia jej tym, którzy chcą prawdziwie być Jego świadkami.

4. Drogą do stania się świadkiem w ścisłym znaczeniu jest „doświadczenie" Boga w modlitwie, kontemplacji, w duchowym zjednoczeniu z Nim, w trwaniu w Jego miłości.

5. Hasło: „Bądźmy świadkami Miłości" kieruje nas ku Bogu. Mamy Mu odpowiedzieć miłością na Jego Miłość. Mamy przylgnąć do Jego Miłości i trwać w zjednoczeniu z Nią.

Hasło kieruje nas równocześnie ku ludziom. Program duszpasterski wyznacza nam tu dwa zadania: głosić ludziom Boga-Miłość miłosierną i świadczyć o Nim swoim życiem. 1. Na wzór Boga mamy obejmować ludzi miłością i okazywać im

czynnie miłość. Nikt z tej miłości nie powinien być wyjęty, nawet wrogowie. Nasza miłość miłosierna ma zauważyć i przychodzić z pomocą również tym, którzy na nią nie zasługują, którzy sami stali się winni zła, jakiego są niewolnikami; alkoholikom, uzależnionym.

2. Miłość miłosierna ma nas uzdalniać do przebaczania wszystkim, którzy zawinili wobec nas. „Ile razy mam przebaczyć..." (Por. Mt 18,21-22).

3. Encyklika Benedykta XVI „Caritas in veritate" wskazuje na miłość, jako środek i narzędzie do odnowy życia społecznego i publicznego oraz budowania wszelkich relacji międzyludzkich, szczególnie małżeńskich i rodzinnych.

III

Panorama - kontekst pracy duszpasterskiej w roku 2010

1. Postępujące zeświecczenie jako forma współczesnego ateizmu.

Jesteśmy przyzwyczajeni do pojmowania zeświecczenia jako sposobu życia skoncentrowanego na świecie, jego dobrach, postępie cywilizacyjnym i technicznym. Takie zeświecczenie osłabiało wiarę w Boga, ale jej nie usuwało.

Współczesne zeświecczenie zawiera w sobie zanik wiary. Jest formą ateizmu wyjątkowo podstępną i niebezpieczną. Wciska się niepostrzeżenie w życie ludzi nawet wierzących. Mówią, że wierzą, ale faktycznie żyją, postępują i zachowują się jakby nie wierzyli, jakby Boga nie było. Bóg milcząco odchodzi z ich życia i nawet tego nie zauważają.

Współczesny ateizm nie walczy z Bogiem wprost. Owszem, przyjmuje Go jako element tradycji, zwyczajów, uroczystości. Bogu nie przyznaje jednak żadnego znaczenia i wypiera Go z życia, zwłaszcza publicznego. Zamyka Boga wyłącznie w prywatnej sferze życia człowieka.

2. Relatywizacja moralności.

Konsekwencją ateizmu jest odrzucenie moralności opartej na obiektywnych normach, istniejących niezależnie od człowieka; normach zobowiązujących człowieka w sumieniu; normach, którymi są Boże przykazania oraz prawa wpisane w naturę człowieka, zwane prawami naturalnymi.

Jest to moralność sprowadzona do słów i terminów rozumianych indywidualnie i subiektywnie. Każdy sam decyduje o tym, co i kiedy jest prawdą lub złem. Moralność tą dobrze wyraża znane powiedzenie: „Róbta co chceta".

3. Kryzys gospodarczy.

Pojawił się niespodziewanie. Ogarnął cały świat. Ludzie nie znają jego rzeczywistych przyczyn. Snują jedynie domysły. Dla wielu kryzys wnosi niepokój o pracę, niebezpieczeństwo zubożenia.

4. Patriotyzm odchodzący w zapomnienie.

Dla wielu Polaków na pierwszym miejscu nie jest już Polska - Ojczyzna, lecz praca. Mieć pracę, możliwie dobrze płatną, to jest najważniejsze. Obojętne jest natomiast do kogo należy zakład, fabryka, instytucja, do Polaka, czy obcokrajowca.

5. Dwie różne polski.

Jedna to Ojczyzna wszystkich Polaków. W niej na szczytach panuje duży zamęt. Zdecydowanie górę biorą interesy partyjne, a nie dobro Polski. Nieustanne sprzeczki, intrygi, marnowanie najlepszych sił. Media polskojęzyczne, ale nie polskie, które kształtują mentalność i poglądy Polaków i urabiają opinię społeczną, faworyzują ludzi spolegliwych względem działań podmiotów zagranicznych zmierzających do osłabienia Polski i podporządkowania jej interesom obcych.

Druga to Polska w małych ojczyznach i z małych ojczyzn. Tu widać gospodarność, rozwój, dojrzewającą solidarność i zaangażowanie dla wspólnego dobra.

6. Rok przygotowania i początku peregrynacji kopii obrazu Jasnogórskiego Matki i królowej w Diecezji Kaliskiej. Rozpocznie się 11 września 2010.

7. Misje miłosierdzia Bożego.

Powoli zbliża się do końca nowenna lat Misji. Częściowo w tym samym czasie w Diecezji będą odbywały się równocześnie Misje oraz Peregrynacja Obrazu.

8. Synod Diecezji Kaliskiej.

Od 27 grudnia 2009 roku staje się obowiązującym w życiu Diecezji Kaliskiej Pierwszy Synod Diecezjalny.

Wszyscy, zwłaszcza zaś proboszczowie, osoby duchowne i konsekrowane, powinni zapoznać się z normami Synodu. Zanim z jakimś problemem zwrócą się do Władzy Duchownej winni go najpierw rozpoznać w świetle norm synodalnych. W uzasadnieniu petycji wnoszonych do Kurii trzeba odwoływać się do Synodu.

Należy w każdej parafii stworzyć struktury, do których zobowiązuje Synod: Radę ekonomiczną, Radę duszpasterską, zespół charytatywny.

Synod także zachęca do powoływania w parafii różnych grup duszpasterskich, zespołów, organizacji.

CZĘŚĆ DRUGA

Rok Kapłański

Ustanowiony w całym Kościele przez Ojca Świętego Benedykta XVI trwa od 19 czerwca 2009 do 11 czerwca 2010.

Okazją ustanowienia Roku Kapłańskiego stała się 150 rocznica śmierci - narodzin dla nieba - św. Jana Marii Vianeya, Proboszcza z Ars. Papież uczynił św. Jana Vianeya patronem Roku i zarazem wzorcem świętości dla wszystkich kapłanów. (Oprócz św. Jana Vianeya wzorem świętości kapłańskiej mogą być: św. Maksymilian Maria Kolbe, św. Zygmunt Feliński, bł. Michał Kozal).

1. Cele Roku

• Pobudzić kapłanów do wewnętrznej odnowy, aby ich ewangeliczne świadectwo we współczesnym świecie uczynić silniejszym i bardziej wyrazistym.

• Dodać kapłanom ducha, aby nie poddawali się zniechęceniu, lecz odkryli na nowo swój charyzmat, moc kapłaństwa i jego niezbędność dla ludzi i świata.

• Zwrócić uwagę wiernym świeckim na kapłana, jako dar i narzędzie, którym Bóg posługuje się w prowadzeniu ich do zbawienia.

• Wzbudzić odpowiedzialność ludzi świeckich za kapłanów, na potrzebę ich różnorodnego wspomagania, zwłaszcza codzienną modlitwą.

• Zachęcać wszystkich do modlitwy, pokornej i wytrwałej, połączonej z osobistą ofiarą i pokutą, aby wyprosić Kościołowi nowych i świętych kapłanów.

2. Hasło Roku: „Wierność Chrystusa, wierność kapłana".

Wierność powołaniu jest istotnym elementem świętości kapłańskiej, uwiarygodnia kapłana jako świadka, dodaje mu autorytetu, czyni jego posługę bardziej owocną.

Natomiast niewierność jest dziś natychmiast obnażana przez media, upubliczniana, powoduje zgorszenie, staje się zaporą w odbiorze misji Kościoła, zwłaszcza przez ludzi słabej wiary.

3. Patron roku.

Ponadczasowe spojrzenie św. Jana Vianeya na kapłaństwo (według Listu Benedykta XVI na rozpoczęcie Roku Kapłańskiego).

1) Kim jest kapłan?

• „Kapłaństwo to miłość Serca Jezusowego"

• „Dobry kapłan, pasterz według Bożego Serca, jest największym skarbem, jaki Bóg może dać parafii"

• „Gdybyśmy zrozumieli, kim jest kapłan na ziemi, umarlibyśmy, nie z przerażenia, lecz z miłości"

• „Zostawcie parafię na 20 lat bez kapłana, a będą czcić w niej zwierzęta... "

2) Jan Vianey - duszpasterz Ars

Ars, wioska, w której mieszkało 230 osób. Powierzając ją Księdzu Janowi Vianey, Biskup powiedział: „Nie ma w tej parafii wielkiej miłości Boga, Ksiądz ją tam wniesie".

Ksiądz Vianey rozpoczął posługę w Ars modlitwą: „Boże mój, daj mi nawrócenie mojej parafii, gotów jestem cierpieć wszystko, co zechcesz, Panie, przez całe moje życie".

Bardziej niż na plebani zamieszkał Ksiądz Jan w kościele. Wchodził do niego przed jutrzenką, wychodził po wieczornej modlitwie Anioł Pański. Kto go potrzebował, szukał go w kościele.

Jako proboszcz szedł do ludzi. Szukał ich, odwiedzał rodziny, chorych. Urządzał misje ludowe. Zbierał pieniądze na dzieła charytatywne. Założył „Providence" - Instytut dla sierot.

3) Modlitwa Proboszcza z Ars.

„Nie trzeba wiele mówić, by dobrze się modlić. Wiadomo, że w tabernakulum obecny jest Jezus. Otwórzmy Mu serce. Radujmy się Jego obecnością. To jest najlepsza modlitwa". Ksiądz Vianey lubił trwać w postawie radosnego zapatrzenia się w tabernakulum. Parafianie zaczęli go naśladować. Coraz częściej przychodzili przed tabernakulum.

4) Msza święta.

„Jakże trzeba żałować księdza, który odprawia Mszę świętą jakby czynił coś zwyczajnego" - mówił św. Jan Vianey.

5) Konfesjonał.

Rewolucja stłumiła we Francji praktyki religijne, w tym spowiedź. Ksiądz Vianey na wszelkie sposoby ukazywał spowiedź i jej potrzebę jako wymóg obecności eucharystycznej Jezusa. Wymadlał łaskę nawrócenia, umartwiał się, podejmował posty i czuwania. Powoli ludzie zaczęli przychodzić do konfesjonału Proboszcza z Ars. Z czasem tłum penitentów płynął z całej Francji. Ars stawało się „wielkim szpitalem dusz". Penitentom zadawał niewielką pokutę, całą jej resztę brał na siebie.

Ksiądz Vianey poruszał ludzi, ukazując im Miłosierdzie Boże. „To nie grzesznik powraca do Boga, by Go prosić o przebaczenie, lecz sam Bóg biegnie za grzesznikiem i go skłania, by wrócił do Niego".

6) Rady ewangeliczne.

Żył nimi. Jego ubóstwo, czystość i posłuszeństwo nie były takie jak zakonnika, lecz takie, jakich wymaga się od księdza w jego posłudze.

Obracał znacznymi pieniędzmi (ofiary od pielgrzymów). „Był bogaty, by dawać innym (ubogim, sierotom), a bardzo ubogi dla siebie".

Czystość Księdza Vianeya była czystością tego, kto na codzień dotyka Eucharystii i na Nią patrzy z sercem pełnym uniesienia i z takim samym uniesieniem daje Ją swoim wiernym.

Posłuszeństwo. Proboszcza z Ars dręczyła myśl, że nie nadaje się na proboszcza i chęć, by uciec i by samotnie opłakiwać swoje biedne życie. Pozostał na posterunku posłuszny woli swojego Biskupa.

Uznanie i wdzięczność dla kapłanów

W diecezjalnym programie duszpasterskim w Roku Kapłańskim byłoby niewybaczalnym brakiem pominięcie milczeniem uznania, podziwu i wdzięczności należnych kapłanom. Jest w Diecezji Kaliskiej ponad 750 tysięcy wiernych. Czy wśród nich jest ktoś, kto w życiu swoim nie doznałby dobra od któregoś z kapłanów? Pytanie odważne, ale retoryczne. Trzeba je postawić i równocześnie nim odpowiedzieć w obliczu ludzi, a nawet ośrodków, które, wrogie wobec Boga i Kościoła, w sposób zaplanowany czynią wszystko, aby wzbudzić w stosunku do księży nieufność i podważyć ich autorytet. Czynią to inteligentnie, nawet w pozornym zatroskaniu o dobro Kościoła. Sam szatan chyba by ich nie przewyższył i zapewne w ich działaniu może rozpoznać siebie i swoją podstępną taktykę.

1. Chwała kapłanom, którzy wśród trudności, obojętności, wrogości niestrudzenie służą ludziom, ogarniają ich pasterską miłością, pozostają wierni powołaniu i powierzonej im misji, trwają w zjednoczeniu z Chrystusem. On sam mówi szczególnie do nich: „Na świecie doznacie ucisku, ale miejcie odwagę. Jam zwyciężył świat" (J 16,33).

2. Trzeba skierować z tym Roku słowa pełne wdzięczności i szacunku ku kapłanom, steranym latami pracy duszpasterskiej, posuniętym wiekiem i chociaż już w stanie spoczynku, przecież ciągle czynnym w Winnicy Pańskiej.

3. Trzeba dojrzeć z sercem współczującym kapłanów dotkniętych krzyżem cierpienia, bólu, chorób; kapłanów służących ofiarą swego cierpienia i niemocy może bardziej niż inni Kościołowi - Mistycznemu Ciału Chrystusa.

4. Trzeba wspomnieć z braterskim współczuciem kapłanów znieważanych w godności, niesprawiedliwie oskarżanych, upokarzanych, obrzucanych podejrzeniami.

5. Trzeba z największym bólem wspomnieć wreszcie kapłanów, którzy upadli, okazali się niewiernymi, spowodowali zgorszenie, dostarczyli ośrodkom antyklerykalnym i antykościelnym argumentów do formułowania, na zasadzie niedopuszczalnych uogólnień, twierdzeń godzących w ogół kapłanów, insynuując im obłudę, zakłamanie, materializm.

Kapłani niewierni swemu powołaniu i misji zawsze byli w dziejach Kościoła i pewno będą w przyszłości. Liczbowo stanowią w różnych okresach czasu i w różnych miejscach od 1% do 5% duchowieństwa. Zawsze mogą się nawrócić, chociaż nie zawsze można ich przywrócić do wykonywania posługi kapłańskiej. W określonych przypadkach mogą uzyskać dyspensę od celibatu i obowiązków stanu duchownego, by prowadzić życie w stanie świeckim.

III

Diecezjalne Dzieło Modlitwy za Kapłanów i o powołania duchowne

1. Wszyscy otoczmy kapłanów modlitwą.

Takich mieć będziemy księży, jacy sami jesteśmy i jakich sobie wymodlimy. „Proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników..." (Mt 9,37). Księża są dziećmi swego czasu.

Niech więc w Roku Kapłańskim wszyscy diecezjanie uprzytomnią sobie obowiązek modlitwy za kapłanów, zwłaszcza za swojego proboszcza, za księży wikariuszy w parafii, za innych kapłanów, z których posługi korzystają. Niech w swoich pacierzach wspominają ich codziennie.

2. W każdej Mszy św., w modlitwie powszechnej, należy dołączyć wezwanie za kapłanów.

3. Wołanie o dar cierpienia i wyrzeczenia w intencji kapłanów.

Jest ono kierowane najpierw do osób konsekrowanych, zwłaszcza w klasztorach kontemplacyjnych.

Jest kierowane następnie do osób chorych, posuniętych wiekiem, dotkniętych krzyżem różnorodnego cierpienia i utrudzenia.

4. Niech modlą się za kapłanów dzieci.

„Panie Jezus! Ty jesteś jedynym i wiecznym kapłanem. Wiemy, jak kochasz swoich kapłanów. Niech będą oni kapłanami według Twojego Serca. A to, że głoszą Twoją naukę, że w Twoim imieniu nam przebaczają, że rozdają nam Twoje Ciało, przytul ich z miłością do swojego serca. Amen" (Martyria, 9/2009, 21).

5. Niech modlą się grupy duszpasterskie w parafiach.

Niech w program każdego swojego spotkania włączą modlitwę za kapłanów i o nowe powołania.

6. Niech modlą się za kapłanów ich rodzice, krewni, bliscy.

W niektórych parafiach powstały wspólnoty modlitewne, złożone z rodziców, rodzeństwa, bliskich księży i sióstr zakonnych, którzy wyszli z tych parafii („Betania" w Wieruszowie, „Jordan" w Nowych Skalmierzycach, „Źródło Jakuba" w Odolanowie). Wspólnoty wypraszają duchową pomoc w trwaniu w powołaniu i owocnym pełnieniu go. Modlą się o nowe powołania. Nadto pogłębiają swoje życie wiary. Jest to ich forma apostołowania.

Niech podobne wspólnoty zawiązują się w Roku Kapłańskim także w innych parafiach.

7. Ożywić w parafiach tradycyjne formy modlitwy za kapłanów.

Nabożeństwa w pierwsze czwartki i w pierwsze soboty miesiąca, tydzień modlitw o powołania kapłańskie i zakonne.

Zainicjować także nowe formy modlitwy, zwłaszcza w parafiach, z których brak powołań na przestrzeni ostatnich dziesięcioleci.

8. Udział seminarium Duchownego.

Wyższe Seminarium Duchowne przeprowadza w parafiach niedziele powołań. Zbliża do wiernych młodych ludzi, którzy czując głos powołania, wstąpili na drogę wiodącą do kapłaństwa. Poprzez kazania, konferencje, pogadanki, spotkania tłumaczy, w czym tkwi istota powołania duchownego, jak ono się przejawia, jak je rozpoznać, co robić, aby owocnie współdziałać z Bogiem, który jest dawcą powołania.

Niech to zadanie pełni Seminarium Duchowne w Roku Kapłańskim z nowym zapałem, z twórczą inwencją, z mocą ducha, wyproszoną uprzednio przez wspólnotę kleryków w murach Seminarium.

1. Kapłański program indywidualny.

Każdy ksiądz niech sam dla siebie opracuje program swojej odnowy w Roku Kapłańskim.

2. Program odnowy wskazany przez Pierwszy Synod Diecezji Kaliskiej (Statuty 277-287).

• Wspólna modlitwa kapłanów w ciągu dnia

• Oratorium (kaplica) na plebani z możliwością przechowywania Najświętszego Sakramentu.

3. Rekolekcje.

W Roku Kapłańskim wszyscy księża powinni odprawić rekolekcje kapłańskie. Kuria wskaże ich miejsce i terminy.

4. Dzień Świętości Kapłańskiej (Poniedziałek po Niedzieli Miłosierdzia Bożego). Całe Prezbiterium diecezjalne powinno w nim uczestniczyć.

5. Diecezjalna pielgrzymka kapłańska (do ustalenia).

6. Daj świadectwo kapłanowi.

Diecezjalny program duszpasterski kieruje apel do wszystkich: świeckich, osób konsekrowanych, duchownych, aby każdy w Roku Kapłańskim sięgnął pamięcią w swoje życie i przypomniał sobie kapłana, który wywarł na niego wpływ lub go zainteresował swoją postawą, czynem, wypowiedzią. Będzie to sposób dania świadectwa o jakimś kapłanie najpierw sobie samemu, a następnie może także innym. W drugim przypadku trzeba by świadectwo ująć w formie pisma i przesłać do redakcji „Opiekuna" lub „Radia Rodzina" w celu ich upublicznienia.

7. Rok Kapłański we wspólnocie Domu im. Jana Pawła II w ostrowie wielkopolskim (według własnego programu).

8. Rok Kapłański w Wyższym seminarium Duchownym w Kaliszu (według własnego programu).

9. Rok Kapłański we wspólnotach zakonnych (według własnego programu).

CZĘŚĆ TRZECIA

Jak realizować program duszpasterski 2010?

Jak go realizować w Roku Kapłańskim?

Miłość, której mamy być świadkami, jest zawsze źródłem, ośrodkiem i szczytem wszelkich działań duszpasterskich. Tak też musi być w roku 2010.

1. Czym więc ma się wyróżniać duszpasterstwo, a także katecheza oraz kaznodziejstwo w roku 2010? Świadomością duszpasterzy, kaznodziejów, katechetów i wszystkich wiernych, skoncentrowaną na Miłości i jej aspektach i mocach podkreślonych wyżej. Miłość powinna być jakby siłą napędową we wszelkich działaniach i relacjach. Uaktywniać Miłość u siebie i w innych. Pobudzać do życia Miłością oraz do działania w jej duchu i jej mocami.

2. Pomocne mogą być materiały zawarte w książce wydanej przez Komisję Duszpasterstwa Konferencji Episkopatu Polski pt. „Bądźmy świadkami Miłości. Kościół niosący Ewangelię nadziei. Program duszpasterski Kościoła w Polsce na lata 2006-2010. Rok 2009/2010". Wydawnictwo św. Wojciecha, Poznań 2009.

W książce można znaleźć pomoce w realizacji programu w dziedzinie:

• duszpasterstwa (str. 17-26; 37-41; 158-307)

• kaznodziejstwa (str. 42-153)

• katechezy (str. 26-37.

3. Parafialny program duszpasterski

Każda parafia na podstawie programu diecezjalnego powinna przygotować swój program duszpasterski.

Parafialny program wraz z jego kalendarium należy szeroko rozprowadzić wśród parafian, najlepiej w okresie kolędy.

4. Z Maryją i Józefem

Maryi i Józefowi, w których Domu i Rodzinie wzrastał i kształtował się Jezus - Arcykapłan; Tym, których życie wyrażało się w doskonałym trwaniu w Miłości, powierzamy kolejny rok pracy duszpasterskiej w naszej Diecezji: Rok bycia świadkami Miłości, Rok Kapłański.

CZĘŚĆ CZWARTA

Kalendarz diecezjalny w roku 2010

Styczeń 2010

1 stycznia	Uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki. Światowy Dzień Pokoju.
6 stycznia	Uroczystość Objawienia Pańskiego – Świętych Trzech Króli.
17 stycznia	Dzień Judaizmu, po raz trzynasty obchodzony w Katedrze Kaliskiej.
18-25 stycznia	Tydzień modlitw o jedność chrześcijan według zwyczajów w parafiach

Luty 2010

2 lutego	Święto Ofiarowania Pańskiego. Dzień Życia Konsekrowanego. Uroczystość w Katedrze Kaliskiej z udziałem osób Bogu poświęconych z całej Diecezji. Zbiórka do puszek dla Klasztorów Kontemplacyjnych w naszej Diecezji w niedzielę poprzedzającą lub następującą.
11 lutego	Światowy Dzień Chorego. Zaleca się zorganizowanie w Katedrze i w parafiach nabożeństw połączonych z udzieleniem Sakramentu Chorych.
17 lutego	Środa Popielcowa. Zaleca się połączyć z obrzędem posypania popiołem pouczenie o potrzebie pokuty i nawrócenia.
21 lutego	I Niedziela Wielkiego Postu. Droga Krzyżowa ulicami miasta Kalisza. Uwaga! Zaleca się w wybranym dniu Wielkiego Postu w każdej parafii odprawić publicznie Drogę Krzyżową.

Marzec 2010

19 marca	Uroczystość św. Józefa, dziewiczego małżonka Maryi.
25 marca	XVII Rocznica ustanowienia Diecezji. - Okolicznościowe wspomnienie we wszystkich kościołach i kaplicach według programu wyznaczonego przez duszpasterzy miejsca. - w Katedrze o godz. 1700 Msza św. z udziałem przedstawicieli wszystkich parafii oraz Akcji Katolickiej.
28 marca	Niedziela Palmowa. Diecezjalny Dzień Młodzieży. Ogólnodiecezjalna Pielgrzymka Młodzieży na Górę Krzyża Jubileuszowego pod Ostrzeszowem.

Kwiecień 2010

1 kwietnia	Wielki Czwartek. W Katedrze o godz. 1000 – Msza Krzyżma, odnowienie przyrzeczeń kapłańskich oraz poświęcenie Olejów. Koncelebrują Dekanalni Referenci ds. Służby Liturgicznej oraz Księża Jubilaci.
2 kwietnia	V rocznica śmierci Jana Pawła II.
4 kwietnia	Uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego.
11 kwietnia	Święto Miłosierdzia Bożego (II Niedziela Wielkanocna). Główne uroczystości w Kaliszu: - w Diecezjalnym Sanktuarium Miłosierdzia Bożego (ul. Asnyka 54), godz. 1200, - w Sanktuarium Serca Jezusa Miłosiernego (ul. Stawiszyńska 2), godz. 830.
12 kwietnia	Diecezjalny Dzień Świętości Kapłańskiej. Pielgrzymka Prezbiterium Diecezji Kaliskiej do Katedry (godz. 1000) i następnie do Bazyliki - Sanktuarium św. Józefa. Po Mszy św. agapa w Seminarium Duchownym.
25 kwietnia	Uroczystość odpustowa ku czci św. Wojciecha w Diecezjalnym Sanktuarium w Cieszęcinie. XIV rocznica Sanktuarium.
29 kwietnia	Dzień Męczeństwa Duchowieństwa Polskiego. Nabożeństwo w Sanktuarium św. Józefa w Kaliszu, o godz. 1200.

Maj 2010

1 maja	Wspomnienie św. Józefa robotnika. Ogólnokrajowa Pielgrzymka „Solidarności” oraz Przedsiębiorców do Sanktuarium św. Józefa w Kaliszu. Dzień modlitw w intencji bezrobotnych. Ogólnopolska pielgrzymka kapłanów na Jasną Górę
27 maja - czwartek	Święcenia Kapłańskie w Katedrze w Kaliszu (godz. 1600).
29 maja - sobota	W Kaliszu wieczorem procesja ku czci św. Józefa z kościoła św. Wojciecha na Zawodziu (Parafia św. Gotarda) ulicami miasta na Plac przy pomniku Jana Pawła II.
30 maja - niedziela	- Odpust Opieki św. Józefa w Bazylice – Sanktuarium w Kaliszu. Suma odpustowa na Placu przy pomniku Jana Pawła II ze wspomnieniem XIII rocznicy wizyty Ojca Świętego w Stolicy Diecezji.

Czerwiec 2010

3 czerwca	Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Pańskiej.
4 czerwca - czwartek	XII rocznica wizyty Ojca Świętego Jana Pawła II w Kaliszu. Wspomnienie we wszystkich kościołach i kaplicach Diecezji w sposób określony przez duszpasterzy miejsca.
13 czerwca - niedziela	Procesja ku czci Najświętszego Serca Pana Jezusa z kościoła Ojców Jezuitów w Kaliszu.
24 czerwca - czwartek	Święcenia Diakonatu w Konkatedrze w Ostrowie Wielkopolskim (godz. 1600). 29 czerwca Dzień Papieski Benedykta XVI

Lipiec 2010

13-20 lipca

Czternasta rocznica nawiedzenia Diecezji przez Matkę Bożą w znaku Figury Fatimskiej. W parafiach całej Diecezji, a zwłaszcza w parafiach - stacjach zatrzymania się Figury Fatimskiej, odprawić nabożeństwa rocznicowe, kładąc akcent na Maryi Matce Kapłanów.

SIERPIEŃ 2010

9 sierpnia	373 Piesza Kaliska Pielgrzymka – 19 Diecezji Kaliskiej – do Częstochowy.
16 sierpnia	Odpust św. Rocha z błogosławieństwem zwierząt w Mikstacie
22 sierpnia	Diecezjalne Dziękczynienie za żniwa (Dożynki).
23 sierpnia	271 Piesza Wieruszowska Pielgrzymka do Częstochowy.
29 sierpnia	XI rocznica koronacji Obrazu Matki Bożej Pocieszenia w Lutogniewie.

Wrzesień 2010

1 września	Św. Idziego. Uroczystość odpustowa w Sanktuarium Świętego w Mikorzynie w pierwszą niedzielę września.
7 września	II rocznica Koronacji Matki Bożej w Chełmcach
11 września	Początek peregrynacji Jasnogórskiej Matki i Królowej w znaku kopii Częstochowskiego Obrazu w Diecezji Kaliskiej - Bazylika- Sanktuarium św. Józefa w Kaliszu.
13 września	I rocznica Koronacji Obrazu Matki Bożej w Kotłowie
19 września - niedziela	Pielgrzymka diecezjalna na Górę Krzyża Jubileuszowego pod Ostrzeszowem.
24 września	Rocznica poświęcenia Katedry Kaliskiej. - XV rocznica koronacji Figury Matki Bożej Wspomożycielki Wiernych w Twardogórze.

Październik 2010

16 października	XXXII rocznica wyboru Jana Pawła II na Stolicę Piotrową.
17 października	Dzień Papieski Jana Pawła II.

Listopad 2010

4 listopada	XII rocznica inauguracji działalności Wyższego Seminarium Duchownego w Kaliszu
21 listopada	Uroczystość Chrystusa Króla - Święto patronalne Akcji Katolickiej.
28 listopada	I Niedziela Adwentu. Początek nowego roku kościelnego.

Grudzień 2010

4 grudnia	Diecezjalny Dzień Świętości Życia (w Bazylice św. Józefa w Kaliszu, o godz. 10.00). Stały termin tego Dnia – w sobotę przed Niepokalanym Poczęciem NMP.
25 grudnia	Uroczystość Bożego Narodzenia.
31 grudnia	Dziękczynne Te Deum za miniony rok.

CZĘŚĆ PIĄTA

Misje Miłosierdzia Bożego w roku 2010

Dekanat Trzcinicki (12.12.2009 - 17.04.2010)

12.12. - 19.12.2009 - Trzcinica

06.02. -13.02.2010 - Kostów

13.02. -20.02.2010 - Siemianice

20.02. - 27.02.2010 - Opatów

27.02. - 06.03.2010 - Łęka Opatowska

06.03. - 13.03.2010 - Laski

13.03. - 20.03.2010 - Rychtal

20.03. - 27.03.2010 - Krzyżowniki

10.04. - 17.04.2010 - Wielki Buczek

Dekanat Wołczyński (17.04. - 18.09.2010)

17.04. - 24.04.2010 - Wołczyn

24.04. - 01.05.2010 - Biskupice

01.05. - 08.05.2010 - Skałągi

08.05. - 15.05.2010 - Roszkowice

15.05. - 22.05.2010 - Krzyczyny

22.05. - 29.05.2010 - Byczyna

29.05. - 05.06.2010 - Smardy Górne

05.06. - 12.06.2010 - Polanowice

12.06. - 19.06.2010 - Zdziechowice

19.06. - 26.06.2010 - Uszyce

11.09. - 18.09.2010 - Krzywizna

Dekanat Kępiński (18.09. - 04.12.2010)

18.09. - 25.09.2010 - Kępno, p.w. MB Różańcowej

25.09. - 02.10.2010 - Hanulin

02.10. - 09.10.2010 - Myjomice

09.10. - 16.10.2010 - Kierzno

16.10. - 23.10.2010 - Świba

23.10. - 30.10.2010 - Olszowa

06.11. - 13.11.2010 - Donaborów

13.11. - 20.11.2010 - Baranów, p.w. Miłosierdzia Bożego

20.11. - 27.11.2010 - Baranów, p.w. św. Andrzeja Apostoła

27.11 - 04.12.2010 - Słupia

04.12. - 11.12.2010 - Grębanin

11.12. - 18.12.2010 - Kępno, p.w. św. Marcina

CZĘŚĆ SZÓSTA

Peregrynacja Matki Bożej w kopii Obrazu Jasnogórskiej pani w Diecezji Kaliskiej (od 11 września 2010 roku do 23 października 2011 roku)

Peregrynacja rozpocznie się w sobotę, 11 września 2010 roku w parafii Wniebowzięcia NMP w Kaliszu (Sanktuarium św. Józefa), a zakończy w parafii Katedralnej p.w. św. Mikołaja, 23 października 2011 roku.

Kalendarium peregrynacji

Według dekanatów (w nawiasach podana liczba dni, zgłoszona przez dziekana danego dekanatu, podczas których Obraz nawiedzi poszczególne parafie na terenie dekanatu:

1. Stawiszyńskiego 11.09.-21.09. 2010 r. (11 dni)

2. Koźminkowskiego 22.09.-29.09.2010 r. (8 dni)

3. Opatówkowskiego 30.09.-07.10.2010 r. (8 dni)

4. Ołobockiego 08.10.-16.10.2010 r. (9 dni)

5. Błaszkowskiego 17.10.-22.10.2010 r. (6 dni)

6. Grabowskiego 23.10.-30.10 i 02.11.2010 r. (9 dni)

31.10.-02.11.2010 r. Obraz u Sióstr

7. Złoczewskiego 03.11.-12.11.2010 r. (10 dni)

8. Lututowskiego 13.11.-19.11.2010 r. (7 dni)

9. Wieruszowskiego 20.11.-29.11.2010 r. (10 dni)

11.2010-02.03.2011 Obraz na Jasnej Górze

10. Bolesławieckiego 02.03.-09.03.2011 r. (8 dni)

11. Wołczyńskiego 10.03.-23.03.2011 r. (14 dni)

12. Trzcinickiego 24.03.-02.04.2011 r. (10 dni)

13. Kępińskiego 03.04.-15.04.2011 r. (13 dni)

16.04.-03.05.2011 r. Obraz u Sióstr

03.05.2011 r. Obraz na Jasnej Górze

14. Bralińskiego 03.05.-08.05.2011 r. (6 dni)

15. Sycowskiego 09.05.-18.05.2011 r. (10 dni)

16. Ostrzeszowskiego 19.05.-28.05.2011 r. (10 dni)

17. Twardogórskiego 29.05.-05.06.2011 r. (8 dni)

18. Zdunowskiego 06.06.-13.06.2011 r. (8 dni)

19. Odolanowskiego 14.06.-21.06. i 24.06.2011 r. (9 dni)

22.06.-24.06.2011 Obraz u Sióstr

20. Mikstackiego 25.06.-02.07.2011 r. (8 dni)

21. Ostrowskiego I 03.07.-10.07.2011 r. (8 dni)

22. Ostrowskiego II 11.07.-17.07.2011 r. (7 dni)

23. Raszkowskiego 18.07.-25.07.2011 r. (8 dni)

24. Krotoszyńskiego 26.07.-06.08.2011 r. (12 dni)

25. Koźmińskiego 07.08.-13.08.2011 r. (7 dni)

26. Dobrzyckiego 14.08.-21.08.2011 r. (8 dni)

27. Jarocińskiego 22.08.-31.08.2011 r. (10 dni)

32. Kaliskiego I ( oprócz parafii Wniebowzięcia NMP i parafii św. Mikołaja) 03.10.-14.10.2011 r. (12 dni)

Domy zakonne z większą liczbą sióstr, które odwiedzi kopia Obrazu Jasnogórskiego.

Przygotowanie duchowe w parafiach: Hasła i ogólne wytyczne dla szczegółowych programów, które w parafiach opracują parafialne rady duszpasterskie:

(Zdumiewające orędzie: Przychodzi do nas Matka Boża. Radosne oczekiwanie na przybycie Maryi w znaku Jasnogórskiej Ikony)

„Owinęła Go w pieluszki i położyła w żłobie" (Łk 1,7) (Jak przyjmuję Jezusa w Komunii św.?)

(Maryja Matka Jezusa - Matką moją - dar Jezusa ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego)

„I wziął Ją uczeń do siebie" (Łk 19,27) (Przyjąć Maryję na zawsze w swoje życie i Jej zawierzyć się cały - Totus tuus)

„Pieśnią wesela witamy, o Maryjo, miesiąc Twój" (Czcić i sławić Maryję w każdym miesiącu całego roku)

„Z Maryją trwali na modlitwie w oczekiwaniu na spełnienie obietnicy Ojca (Por. Dz 1,14; 1,4)

(Z Maryją oczekiwać na zstąpienie Ducha Świętego, na łaskę Pana. Wyciszyć się wewnętrznie na głos Pana)

Idźmy z radością na spotkanie Matki Bożej. (Przygotowanie bezpośrednie na powitanie Maryi w Diecezji i w poszczególnych parafiach)

1. Obmyślić własny program przygotowania się na przyjęcie Maryi w czasie Jej Nawiedzenia odpowiednio do potrzeb osobistych

• Wspólna modlitwa lub śpiew pieśni Maryjnych w miesiącach maju, październiku, w święta Maryjne, w niedzielę, a nawet codziennie (odpowiednio do możliwości)

Odnaleźć modlitwę „Anioł Pański" w życiu osobistym, w rodzinach, w parafiach , w czasie pracy

Uwaga! Komitet ułoży modlitwę na Nawiedzenie do odmawiania przez wszystkich w całej Diecezji oraz periodycznie będzie przekazywał do parafii opracowane przez siebie materiały, pomocne w czasie Nowenny przygotowania.

Jest to podstawowa księga, w której znajdują się dzieje Peregrynacji, program liturgicznego przybycia Obrazu do parafii, formularze Mszy, nabożeństwa, modlitwy, akt zawierzenia parafii; księga, którą winna posiadać każda parafia.