Przypatrzmy się powołaniu naszemu

Program duszpasterski Diecezji Kaliskiej w roku 2007

I

Temat wiodący programu i warunki jego realizacji

Program duszpasterski Kościoła w Polsce w roku 2007 wyraża się skrótowo w słowach: „Przypatrzmy się powołaniu naszemu” (por. I Kor. 1,26). Jest to także program Diecezji Kaliskiej, odpowiednio dostosowany.

1. Przyjrzenie się powołaniu ma głębokie uzasadnienie złożonymi warunkami, w jakich żyjemy jako ludzie wierzący, oraz zadaniami wypływającymi z powołania, które mamy podejmować i realizować w tych warunkach. Są to warunki coraz bardziej przenikane przez „milczącą apostazję człowieka sytego, który żyje tak, jakby Bóg nie istniał” (Jan Paweł II). W konsekwencji rozszerzającej się apostazji oraz tak zwanej „poprawności politycznej” zostaje podcinany fundament moralności. Nie uznaje się prawdy obiektywnej ani obiektywnych norm moralnych. Coraz bardziej stają się dominujące: liberalizm, hołdujący wolności bez odpowiedzialności oraz pragmatyzm, który jako cel stawia sobie korzyść i przyjemność.

2. W powołaniu tkwią pytania, poszukujące tego, co najważniejsze. Przede wszystkim jest to pytanie o „tożsamość”. Kim jestem jako człowiek, jako chrześcijanin? Trzeba uprzytamniać sobie swoją „tożsamość” i ciągle odkrywać ją na nowo, by nie zagubić się w zamęcie ideowym
   i aksjologicznym współczesnego świata. Powołanie niesie inne jeszcze pytanie, pytanie o źródło godności i wielkości człowieka. Człowiek nie jest jedynie cząstką świata, ogniwem rozwoju materii. Człowiek wyróżnia się wśród wszystkich istot na świecie godnością, która wypływa z jego człowieczeństwa oraz z jego powołania, jakie dał mu Bóg. Człowiek wyróżnia się też swoją wielkością nie z racji tego, co posiada, lecz tego, kim jest (Jan Paweł II).

3. Pytania, tkwiące w wezwaniu do przypatrzenia się powołaniu, mają charakter egzystencjalny i znaczenie fundamentalne. Ostatecznie są pytaniami o człowieka i o Boga. Nie można ich oddzielać od siebie. „O Bogu
   i człowieku trzeba myśleć łącznie. Tam, gdzie nie ma Boga, tam również nie ma miejsca dla człowieka” (Bp Stanisław Wielgus). Człowieka posiada istotne odniesienie do Boga. Bez Boga nie jest w stanie zrozumieć do końca siebie, ani sensu i celu swojego istnienia. Dlatego pytanie o powołanie człowieka zakłada ostatecznie pytanie o Boga. Inaczej zostałoby zredukowane jedynie do kwalifikacji
   i predyspozycji ludzi wykonywujących zawody, cieszące się szczególnym uznaniem społecznym. W tym sensie zwykliśmy mówić o lekarzu z powołania, nauczycielu
   z powołania.

II

Powołanie człowieka do współpracy z Bogiem Stwórcą

Bóg stworzył człowieka istotą rozumną i wolną. Dzięki temu człowiek jest zdolny do twórczej działalności. Może przyjąć i pełnić zadanie, jakie Bóg Stwórca mu powierzył, by uprawiał ziemię i czynił ją sobie poddaną (por. Rdz. 1,28).

Człowiek, pełniąc to zadanie (powołanie) staje się współpracownikiem i poniekąd partnerem Boga. Zadanie to człowiek powinien wykonywać w jedności z Bogiem. W ten sposób uczestniczy w kontynuowaniu stwórczego aktu Boga, przetwarza i pomnaża dobra stworzone, poddaje je sobie
w służbę, czyni łatwiejszym swoje życie, buduje więzi osobowe, scalające ludzi w jedną wspólnotę.

Jeśli natomiast aktywność, do której jest zdolny z racji swego człowieczeństwa, będzie bez Boga lub przeciw Bogu, naraża się na niebezpieczeństwo stoczenia się w chaos, który ostatecznie obraca się przeciw niemu i sprawia, że jego działalność miast tworzyć oraz budować niszczy i burzy.

III

Powszechne powołanie do świętości

Człowiek jest obrazem Boga. Jest zdolny do bliskości
z Bogiem. Może Go poznawać, rozmawiać z Nim, kochać Go. Jako taki, jest powołany do udziału z życiu Boga, a więc do udziału w tej Pełni, jaką jest Bóg.

Koresponduje to z głębokimi pragnieniami, jakich człowiek doświadcza w swojej egzystencji; pragnieniami: szczęścia, radości, dobra, prawdy, piękna, sprawiedliwości.

Każdy człowiek jest obdarzony takim powołaniem, powołaniem do świętości. Jego realizacja zaczyna się już
w ziemskim etapie egzystencji i wyraża się w zjednoczeniu człowieka z Bogiem. Zjednoczenie to może wzrastać lub się pomniejszać, a nawet w wyniku kryzysu zostać przerwane.

Na ziemi człowiek doświadcza Boga jedynie przez wiarę, a więc „jakby po omacku”, nawet kiedy osiąga wysoki stopień świętości. Świętość, do której człowiek jest powołany, spełnia się dopiero po zakończeniu życia na ziemi i przejściu do wieczności. Wówczas ustanie wiara i człowiek będzie
w widzeniu oglądał Boga takim, jaki jest. Zanurzy się
w Miłości.

Ludzie powołani do świętości różnymi drogami ku niej zmierzają. Są to szczególne powołania, które otrzymują od Boga.

IV

Powołanie do małżeństwa i życia w rodzinie

1. Bóg stworzył człowieka mężczyzną i kobietą. Tych dwoje
   z woli Boga schodzą się razem, by być „jednym ciałem”, by się mnożyć i napełniać ziemię (por. Rdz 1,27; 2,24; Mk 10,6-8). Małżeństwo mężczyzny i kobiety jest wspólnotą osób,
   w której odbija się obraz Boga, jednego we wspólnocie Osób boskich. Na małżeństwie mężczyzny i kobiety opiera się rodzina. Potwierdził ją Jezus Chrystus, który stał się człowiekiem
   i narodził się w rodzinie Maryi i Józefa. Uświęcił też małżeństwo, wynosząc je do godności sakramentu. Jego Rodzina – Święta Rodzina – jest wzorem dla każdej chrześcijańskiej rodziny (Jan Paweł II). Małżeństwo więc i rodzina pochodzą nie z ustanowienia ludzi, lecz Boga. Są zwyczajną drogą do świętości dla przeważającej części ludzkości.

2. Zadania duszpasterskie

2.1. Przypomnieć podstawowe pojęcia i określenia: czym jest małżeństwo oraz rodzina oparta na małżeństwie mężczyzny i kobiety.

Oczyścić te pojęcia z błędów, jakimi są:

• związki jednopłciowe dwóch mężczyzn lub dwóch kobiet

• legalizacja tych związków zmierzająca do zrównania ich z małżeństwem

• adopcja dzieci przez związki jednopłciowe

• „trójkąty” małżeńskie, zdrady itd.

2.2. Przygotowywać młodzież do małżeństwa i życia rodzinnego przez katechezę pozagimnazjalną, która ma być prowadzona w każdej parafii, stosownie do przekazywanych przez Kurię Diecezjalną wskazań i zaleceń.

2.3. Ukazywać piękno i bogactwo życia małżeńskiego
i rodzinnego. Pomocne mogą tu być przykłady świętych małżonków i rodziców: - Święta Rodzina - Rodzice św. Teresy od Dzieciątka Jezus - Małżonkowie i rodzice – Piotr i św. Joanna

Beretta Molla - Rodzice sługi Bożego Jana Pawła II. 2.4. Nieść pomoc rodzinom w potrzebie, zwłaszcza rodzinom wielodzietnym.

V

Powołania duchowne: kapłańskie, do życia konsekrowanego
w zakonach lub w świecie, powołania misyjne

1. Opisy powołań duchownych należą do najpiękniejszych
   w Biblii: „Ukazują obecność Boga w Jego majestacie
   i tajemnicy, a człowieka w jego możliwościach przeciwstawiania się Bogu i przyjmowania Go” (Słownik teologii biblijnej, Poznań 1990, 747).

2. Zadania duszpasterskie

• Ukazać znaczenie i ważność powołań duchownych dla życia Kościoła

• Budzić szacunek i wdzięczność dla osób duchownych

• Modlić się o nowe powołania. W Każdej parafii wymodlić przynajmniej jedno powołanie, męskie
  i żeńskie

• Mówić o bólu Kościoła i o zgorszeniu w przypadku kryzysu, niewierności, upadku osoby duchownej. Równocześnie podkreślać, że są to przypadki rzadkie, nagłaśniane i uogólniane. Zdecydowana większość powołanych pozostaje wierna Bogu i swemu powołaniu, służy ofiarnie Kościołowi i ludziom.

VI

Powołanie kapłańskie z darem celibatu

1. Jest charyzmatem, czyli łaską, którą Bóg obdarza wybranego przez siebie człowieka, aby on, jako kapłan, służył wyłącznie budowaniu wspólnoty Kościoła, głosząc Słowo Boże i sprawując święte sakramenty, zwłaszcza Eucharystię i sakrament Pojednania. Kapłan jest darem Boga dla Ludu Bożego. Bez kapłanów wspólnota Kościoła, jaką założył Chrystus, nie mogłaby istnieć. Niewystarczająca liczba kapłanów spowalnia dynamizm i rozwój życia Kościoła. Powołanie kapłańskie zawiera w sobie szczególną bliskość z Jezusem. Jest ze swej natury powołaniem do świętości. Jezus ciągle wybiera i powołuje tych, których sam chce, aby oni byli z Nim (por. Mk 3,13-19; Łk 6,12-16).

2. Zadania duszpasterskie

• Uczynić powołanie przedmiotem spotkań kapłanów
  w dekanatach

• Zbliżyć wspólnoty parafialne, zwłaszcza dzieci oraz młodzież, do naszego Seminarium Duchownego, podając podstawową informację o Seminarium; odbywając wycieczki z ministrantami, z dziećmi
  i młodzieżą do Seminarium; organizować dla Seminarium pomoc duchową i materialną.

VII

Powołanie do życia konsekrowanego

1. Jeszcze w większym stopniu niż powołanie kapłańskie niesie z sobą zaproszenie do bliskości i intymności z Jezusem,
   a zatem do wielkiej świętości.

2. Jezus daje osobom konsekrowanym łaskę wnikania nie tylko w wolę Bożą, ale także w Jego pragnienia. Największym pragnieniem Jezusowego Serca jest zbawienie dusz. Jezus dopuszcza osoby konsekrowane do udziału
   w tajemnicy swej męki i krzyża, aby one w ten sposób z Nim zbawiały świat (por. św. Faustyna, św. Teresa od Dzieciątka Jezus, bł. Matka Teresa z Kalkuty, św. Ojciec Pio). Osoby powołane do życia konsekrowanego są wielkim dobrem dla świata, ponieważ mocą swego powołania, wznoszą modlitwę wstawienniczą za tych, którzy się nie modlą, którzy stoją daleko od Boga.

3. W Diecezji Kaliskiej jest ponad 500 sióstr – osób konsekrowanych, żyjących w 46 domach zakonnych. Wśród nich są 4 klasztory kontemplacyjne: Kamedułki (Złoczew), Kapucynki (Ostrów Wielkopolski), Karmelitanki (Niedźwiady pod Kaliszem), Klaryski (Kalisz). W Diecezji są obecne zakony męskie: Franciszkanie: Bracia Mniejsi, Kapucyni, Konwentualni; Jezuici; Paulini. Jest 14 domów zakonnych zgromadzeń męskich: Salezjanie (9 domów), Orioniści (2 domy), Pasjoniści
   (1 dom), Zgromadzenie Najświętszych Serc Jezusa i Maryi (1 dom), Bracia Szkolni (1 dom). Zarówno zakony, jak też zgromadzenia prowadzą działalność duszpasterską, zwłaszcza w parafiach.

4. Zadania duszpasterskie

• Rozwijać relacje i współpracę z osobami konsekrowanymi we wszelkich możliwych dziedzinach życia kościelnego

• Wspomagać klasztory kontemplacyjne. Popierać szczególnie zbiórkę do puszek z okazji święta Ofiarowania Pańskiego (2 lutego).

VIII

Powołanie laikatu do odnowy życia publicznego

1. „Świeccy, realizując swoje powołanie w świecie, mogą osiągnąć świętość nie tylko przez czynne zaangażowanie na rzecz biednych i potrzebujących, ale także ożywiając społeczeństwo duchem chrześcijańskim, przez wypełnianie swych obowiązków zawodowych i świadectwo przykładnego życia rodzinnego” (Jan Paweł II, „Wstańcie, chodźmy”). „Jednym z głównych celów działalności laikatu jest odnowa moralna społeczeństwa… Specyficznym zadaniem laikatu jest udział w życiu publicznym i w polityce… Kościół … przypomina zawsze, aby świeccy zaangażowani
   w życiu publicznym dawali odważne i czytelne świadectwo wartościom chrześcijańskim. Moją je głosić i bronić ich, gdy zostaną zagrożone. Będą to czynić na forum publicznym, zarówno w debatach gremiów publicznych, jak i w mediach. Jednym z ważnych zadań wynikających z procesu integracji europejskiej jest odważna troska o zachowanie tożsamości katolickiej i narodowej Polaków” (Benedykt XVI, do Biskupów polskich, 5 grudnia 2005).

2. Zadania duszpasterskie

W każdej parafii powinny istnieć i działać, oprócz różnych grup duszpasterskich:

- Rada parafialna

- Rada duszpasterska

- Akcja Katolicka.

IX

Przypatrzmy się powołaniu naszej Diecezji

1. Dnia 25 marca 2007 roku będziemy przeżywać 15-lecie powołania do istnienia Diecezji Kaliskiej.

2. Ważnym wydarzeniem eklezjalnym w tym czasie była wizyta Jana Pawła II w dniu 4 czerwca 1997 roku
   w Kaliszu, Stolicy Diecezji. Z perspektywy dziesięciolecia jeszcze bardziej widać jej znaczenie dla młodego Kościoła Kaliskiego. Przybył do nas „Piotr” – Opoka, na której Chrystus buduje swój Kościół. Jan Paweł II – Piotr naszych dni – mówił do nas i u nas mówił całemu Kościołowi i światu o niezastąpionej wartości rodziny oraz o prawie do życia od poczęcia do naturalnej śmierci, które jest „najbardziej podstawowym prawem człowieka”.

3. Wypełniając jakby testament Ojca Świętego modlimy się od ponad dwóch lat co miesiąc, w pierwszy czwartek,
   w Bazylice – Sanktuarium św. Józefa w Kaliszu, w intencji życia nienarodzonych oraz w intencji rodzin, którym jest ciężko. Dzięki transmisjom przez „Radio Maryja”
   i telewizję „Trwam” w modlitwę tę włącza się wielu ludzi
   w Polsce i spoza jej granic. Obie rocznice: 15-lecie Diecezji i 10-lecie wizyty Jana Pawła II w Kaliszu będziemy starali się przypomnieć
   i obchodzić w Katedrze oraz we wszystkich parafiach.

4. W roku 15-lecia Diecezji rozpoczną się prace I Synodu Diecezji Kaliskiej, którego celem będzie przygotowanie prawa diecezjalnego.

5. Będą kontynuowane Misje Miłosierdzia, które rozpoczęły się 21 września 2002 roku i dotąd odbyły się w parafiach osiemnastu dekanatów.

X
Człowiek odpowiadający na Boże powołanie

Program homiletyczny na rok 2006/2007, przedstawiony przez Komisję Duszpasterstwa Ogólnego Konferencji Episkopatu Polski, odczytuje słowo Boże
w niedzielnej Mszy św. pod kątem powołania i ukazuje sposoby jego realizacji (Rok 2006/2007, Przypatrzmy się powołaniu naszemu, str. 95-137).

XI

Kalendarz diecezjalny w roku 2007

Styczeń 2007

Luty 2007

Marzec 2007

Kwiecień 2007

Maj 2007

Czerwiec 2007

Lipiec 2007

Sierpień 2007

Wrzesień 2007

Październik 2007

Listopad 2007

Grudzień 2007

XII

Parafialny fundusz duszpasterski

W obecnej sytuacji, w jakiej pracuje Kościół w Polsce, konieczne są środki materialne, aby mogły w parafiach działać grupy duszpasterskie i ich przedstawiciele uczestniczyć w różnych spotkaniach diecezjalnych lub krajowych.

Sposób stworzenia funduszu niech będzie w parafiach przedmiotem wspólnej narady przedstawicieli istniejących w nich grup duszpasterskich. Funduszem winni kierować ludzie świeccy w porozumieniu z proboszczem.

Źródłem stworzenia i rozwoju funduszów parafialnych mogą być: zbiórki do puszek przed kościołem, zyski z różnych imprez (zabawy bezalkoholowe, przedstawienia). Oczekiwana jest tu twórcza inwencja.

XIII

Pomoce

• Benedykt XVI – Przemówienia do Biskupów polskich podczas wizyty „Ad limina” w roku 2005

• Benedykt XVI – Przemówienia w czasie pielgrzymki do Polski 25-28 maja 2006

• Komisja Duszpasterska Episkopatu Polski. Program duszpasterski Kościoła w Polsce na lata 2006-2010 „Kościół niosący Ewangelię nadziei”. Rok 2006/2007.

XIV

Kalendarz Misji Miłosierdzia Bożego w roku 2007

Dekanat Lututowski (03.02. – 24.03.2007)

03.02. – 10.02.2007 - Klonowa

10.02. – 17.02.2007 - Ostrówek

17.02. – 24.02.2007 - Lututów

24.02. – 03.03.2007 - Świątkowice

03.03. – 10.03.2007 - Pichlice

10.03. – 17.03.2007 - Walichnowy

17.03. – 24.03.2007 - Sokolniki

Dekanat Żerkowski (24.03. – 26.05.2007)

24.03. – 31.03.2007 - Wieczyn

14.04. – 21.04.2007 - Lubinia Mała

21.04. – 28.04.2007 - Kretków

28.04. – 05.05.2007 - Pogorzelica

05.05. – 12.05.2007 - Brzóstków

12.05. – 19.05.2007 - Żerków

19.05. – 26.05.2007 - Wilkowyja

Dekanat Sycowski (26.05. – 29.09.2007)

26.05. – 02.06.2007 - Drołtowice

02.06. – 09.06.2007 - Stradomia

09.06. – 16.06.2007 - Miłowice

16.06. – 23.06.2007 - Dziadowa Kłoda

23.06. – 30.06.2007 - Szczodrów

08.09. – 15.09.2007 - Mąkoszyce

15.09. – 22.09.2007 - Syców, MB Częstochowskiej

22.09. – 29.09.2007 - Syców, św. Ap. Piotra i Pawła

Dekanat Gołuchowski (29.09. – 24.11.2007)

29.09. – 06.10.2007 - Droszew

06.10. – 13.10.2007 - Sobótka

13.10. – 20.10.2007 - Kucharki

20.10. – 27.10.2007 - Gołuchów

03.11. – 10.11.2007 - Tursko

10.11. – 17.11.2007 - Jedlec

17.11. – 24.11.2007 - Kuchary

Dekanat Ostrzeszowski (24.11. – 15.03.2008)

24.11. – 01.12.2007 - Doruchów

01.12. – 08.12.2007 - Mikorzyn

08.12. – 15.12.2007 - Parzynów

15.12. – 22.12.2007 - Kobyla Góra

Program Duszpasterski z lat: 2003; 2005; 2006